Lengi hef ég þjáðst af þeim kvilla að þrá allt sem ég get ekki eignast. Á barnsaldri stal ég litlum silfurlitum bíl frá vinkonu minni í næsta húsi á Mallorca og á unglingsárum var ég alltaf skotin í strákum sem áttu kærustur. Þegar árin færðust yfir mig varð hin óhemjandi löngun í það ófáanlega smám saman flóknari. Ég hætti að stela litlum bílum og bundnir strákar heilla mig ekki jafn mikið og áður, en ég fór þess í stað að vilja jólin í apríl og reglulega langar mig ekkert meira en að verða aftur krakki.
 Í dag bíð ég með eftirvæntingu eftir skólasetningu í haust, árleg geðbilun sem brýst alltaf fram um miðjan júní. Ég stóð mig að því fyrir fáeinum dögum að skoða kennsluskrána fyrir fög næsta hausts og hlakka gríðarlega til að gera haustinnkaupin í bóksölunni, hlamma mér aftast í Skriðu og byrja þekkingardrykkjuna. Ég hef nú þegar gefið mér sömu loforð og ég gaf upp í ermina í fyrra og hittifyrra og nokkur ár þar áður líka: ,,Ég heiti því að vera dugleg að læra og vera alltaf í topp fimm í tölfræðilíkönum við annarlok." Ég er þó staðráðin í að brjóta mynstur síðustu ára og standa við stóru orðin í þetta skipti.. en það var ég reyndar í öll hin skiptin líka. Ástæðan fyrir svikum mínum er líklega sú að ég vil einmitt alltaf það sem ég get ekki fengið. Í dag vil ég ekkert frekar en að sitja í fyrirlestrarsal og hlusta á tölu um barnaþroska og kennsluaðferðir, en þegar á hólminn kemur í september mun ég ekki þrá neitt frekar en að sleppa úr skólaprísundinni og gera eitthvað allt annað en læra. Þá mun ég líklega setja saman annan texta á borð við þennan og þreyta ykkur með röfli um það hvað sé leiðinlegt að vilja alltaf það sem er ekki í boði.