Ég óska þess vinsamlegast að fleiri strákar mæti í níðþröngum gallabuxum á bókhlöðuna. Gerir námið svo miklu skemmtilegra.

Mér þykir ekki smá gaman að fara út að skemmta mér en verð alltaf jafn svekkt að sjá ástandið á fötunum mínum daginn eftir. Allir skór sem ég voga mér að fara í út á lífið eru óþekkjanlegir þegar heim er komið, með rispur álíka djúpar og Miklagljúfur að framan og svo að aftan er eins og hællinn hafi verið skrældur. Ég vogaði mér svo út í þessum líka fínu nýju silki-/satínbuxum síðasta laugardag og daginn eftir voru komin þrjú eða fjögur lykkjuföll í þær. Þegar ég horfi svo yfir herbergið og sé hauginn af öllum fallegu fötunum sem ég keypti mér fyrir svo stuttu síðan og á eftir að taka trilljón djömm að frumsýna verð ég hálfleið og langar bara hreint ekkert að detta í það. Ég gæti kannski nýtt barnaafmæli og kaffiboð til að spranga um í þessu öllu. Eða Íslendingar gætu bara lært að troðast ekki svona helvíti mikið um á skemmtistöðum þegar ég er nálægt.

Jæja ég gæti þurft að kyngja stóru djammyfirlýsingunum mínum. Sit herna heima veðurteppt, höfundarnir að mér bönnuðu mér að fara í skólann í morgun. Mætti alveg gerast oftar svosem En ekki á föstudögum.. Allir að krossa fingur fyrir risarigningarskvettu og svo vori takk.

Jæja elskurnar, nú er ég komin heim svo þið getið djammað um helgina. Það verður eitthvað erfitt að velja sér outfit úr þessum haug af flíkum sem ég svindlaði með mér í gegnum tollinn..en auðveldara að renna niður vodkalítranum sem ég fjárfesti í þegar ég skottaðist gegnum fríó. Fimm dagar í lördag!!

Ég nenni ekki að skrifa mikið því ég er búin að vera að því svo mikið síðustu daga í ,,hóp"verkefninu í skólanum. Í staðinn ætla ég bara að segja það: ég var búin með ógeð flott svar við ágætri spurningu sem mér fannst samt erfitt að svara því ég vissi ekki alveg hvað kennararnir vildu fá frá mér í svarinu. Lokaútkoman var töff, svarið var margþætt, fléttað, flókið og útpælt af ykkar ástkærri. Nokkrum mínútum eftir að ég er algjörlega búin með 3ja blaðsíðna svar rek ég augun í svarið sem var augljoslega verið að leita að. 20 línur og tilbúið til umorðunar, það þurfti ekki meira til. Engar pælingar, engin sjálfstæð hugsun, engar fléttur eða margir þættir. Bara enskukunnátta og lítið skitið korter eða svo. Síðasti sólarhringur farinn í súginn. Ég gefst upp. Farin að selja sítrónur á bored.com.

Ég er eins og litlu börnin. Ef ég er þreytt verð ég óstjórnlega pirruð og læt það bitna á öllum í kringum mig en er svo ótrúlega hrædd um að missa af einhverju ef ég fer að sofa. Eins ef ég er svöng, þá sýni ég nákvæmlega sömu einkenni. Prófiði nú að skella þessu tvennu í einn hrærigraut nema ég get ekki sofnað og enginn matur gerir mig fullsadda. Það er kannski ekki skrýtið að ég sé ein heima, allir í póstnúmerinu líklega flúnir í öruggt skjól. Ég gerði reyndar heiðarlega tilraun til að losa aðeins um skapið. Ég ætlaði að henda snakkpoka í gólfið og traðka á honum en tímdi því svo ekki. Það var líka hrikalega freistandi að grýta sinnepsflöskunni fyrir framan mig í næsta vegg en ég sá fyrir mér slettur um allt sem ég myndi ekki nenna að þrífa. Ég endaði með að henda hálfu pulsubrauði í gólfið. Svo þurfti ég auðvitað að taka það upp áður en nokkur maður fengi séð þessa óreiðu svo útrásartilraunin féll eiginlega um sjálfa sig. Eftir að hafa lagt höfuðið mátulega í bleyti ákvað ég að útrásin lægi í því að kreista blótsyrði af öllum kröftum upp úr mér þar til lungun myndu fallla saman. Þetta byrjaði hálfvandræðalega með aumingjalegu ,,helvítis". Ég gafst samt ekki upp og þrusaði út úr mér eins og einni blöndu af ,,andskotans" og ,,helvítis" og ,,djöfull". Þessi hversdagslegu orð vöktu með mér pínlega vonleysistilfinningu, ég gat ekki blótað fyrir fimmaura, hvorki í sand né ösku. Við þá uppgötvun að ég væri í raun og veru svona hörmulega misheppnuð varð ég fyrst mjög sorgmædd en svo helltist skyndilega yfir mig hrottalegur aukaskammtur af taugaveiklun og brjálæðislegum pirringi svo ég hreinlega sprakk og áður en ég vissi af var ég búin að klemma aftur rauð og blóðhlaupin augun og öskra með dimmum og rámum rómi svo nötraði í rúðunum ,,SKÍTTÍPÍKUNÁÖMMUÞINNI!!!!!!!!". Mér brá svo við þetta að ég vissi ekki hvernig ég ætti að láta. Ég hélt ég væri andsetin þar til ég sá undrunarsvipinn á mér speglast í stofuglugganum og fékk hræðslukökk í hálsinn. Eftir að hafa áttað mig aðeins sprakk ég svo úr hlátri og líður mun betur eftir á. Ég vissi hreinlega ekki að ég hefði þetta í mér.

Það er ekki svo langt síðan rokkið og önnur tónlist þurfti að víkja fyrir hiphop-i og teknóbrjálæðinu. Félagi minn, mikill rokkaðdáandi, gekk svo langt að fullyrða að rokkið væri dautt og teknóið tekið við. Eftir langt kul kviknaði neistinn minn þó aftur þegar ég horfði á Wayne's World í dag. Þar steig Alice Cooper á svið og söng Feed My Frankenstein, áhorfendurnir svo krúttlegir með sítt hár í leðurdressum og ógeðslega töff bara. Í kjölfar bíóglápsins skellti ég mér svo í að hala niður eins og einu eða tveimur lögum frá gamla, góða og mesta töffaratímanum. Það þurfti ekki mikið til að ég sogaðist inn í gamla farið og nú er ég komin með unaðshaug af lögum inn á iTunes sem tekur líklega nokkra daga að hlusta á. Ég hef reyndar aldrei verið ein af þeim sem vita allt um hljómsveitirnar og meðlimina og hvaða lög eru á hverjum disk/plötu eða hvað þessi eða hin hljómsveit var nú lengi á toppnum árið '79 eða álíka. Ég hef þess vegna alltaf komið ferlega illa út þegar leðurtöffarar með copy-look af uppáhaldinu sínu spyrja mig hvaða lög séu nú á þessum disk eða hinum og hvað hafi komið margir á einhverja legendary tónleika sem einhver X hljómsveit hélt fyrir 30 árum. Ég samt skammast mín lítið fyrir svoleiðis fáfræði, show-off og wannabe af þessu tagi ættu að vera duglegri að fara til dæmis á amateur kvöldin í Hinu Húsinu eða Gamla Bókasafninu eins og við elsku Valdís gerðum alltaf hérna í denn. Jæja, aðeins að missa af sjálfri mér í þessum skrifum.. Pointið mitt er að rokkið er alls ekki dautt og deyr vonandi aldrei. DJ Sippin eða Poppin eða hver sem er sem gengur með bleika húfu og bling niður á hné, skratsar í neon-lituðu hettupeysunni sinni á Kaffibarnum og lætur rigna upp í nefið á sér því hann er svo ógeðslega töff fyrir að versla í NakedApe á seint eftir að heilla mig. Þegar ég hins vegar geng upp að Laugardalshöllinni og sé gæja með sítt og semískítugt hár í leðurjakka og beran að ofan undir honum, hæfilega mikið gataðan með vikugamalt skegg og landalykt út úr sér, þá kikna ég í hnjánum. Aldrei í lífinu myndi ég ganga upp að altarinu með svoleiðis manni en mygod þeir eru heitir. Fyrir utan öll hönkin í þessum bransa er ekkert jafn ógeðslega gaman og svona ,,liberating" og að fara á massífa rokktónleika með massífu fólki sem er þarna bókstaflega bara til að skemmta sér með magnaða tónlist yfir sér og liggur við inni í sér. Nú eiga margir líklega eftir að kalla mig wannabe eða feik eða eitthvað álíka en mér er nokk sama, jú ég geng í kjólum og pinnahælum og eyði trilljón mínútum á viku í að mála mig en það eru margar hliðar á sama fólkinu og í rétta félagsskapnum myndu sum ykkar líklega ekki þekkja mig. En það er önnur saga, ég vona bara að þessi færsla fái hana elsku Valdísi til að hugleiða tillögurnar mínar. Nú læt ég þetta gott heita af skrifum, þó fyrr hefði mátt vera, og held áfram að gæla við iTunes.

Ég ætlaði að brjóta öll dömulög og skrifa færslu um túrfarir en hætti við sökum uppeldis míns og ætla í staðinn að halda mig við að tala um óvin allra kvenmanna: kolvetni. Það er ekki langt síðan jólin kvöddu með öllum sínum einhæfu og þungu máltíðum. Á þeim tíma árs fer ég sjálfkrafa í súpermegrun. Jólin eru víst sá tími sem fólk tútnar út og étur á sig spikið sem það eyddi síðasta ári í að hrista af sér en þessi feiti, salti matur með öllum sínum hveitisósum og smjörógeði heillar mig aldrei eins og hann ætti að gera. Í staðinn dett ég niður í svefnrútínu og eina til tvær máltíðir á dag og vakna úthvíld og tálguð 6.janúar. Í dag er svo runninn upp fyrsti dagur ársins míns: 7.janúar, dagurinn sem húsmóðir heimilisins fer út í búð og kaupir venjulegan mat í ísskápinn. Hann er líka þekktur sem kolvetnishryðjuverkadagurinn. Með stírurnar í augunum skreið ég fram úr um hádegisbilið og fann að þetta yrði góður dagur. Sólin var nálægt því að skína inn um gluggann og ég þurfti ekki að mæta í vinnuna alveg strax. Það var þá sem ég mundi það. Dagurinn var kominn, hungurverkfallið var loksins á enda. Ég hljóp upp stigana í þremur skrefum og skransaði á eldhúsflísunum. Þarna stóð hann, glansandi fallegur ísskápurinn. Ég andaði djúpt, lét braka í hnúunum og færði hendurnar varlega í átt að handfanginu. Strax og skáphurðin slitnaði frá karminum barst bjarmi frá þessum yndislega stað og ég heyrði englasöng og hallelúja fylla vitin. Við mér blasti troðfull matarparadís, þetta var eins og tease-ið í upphafi Biggest Loser þáttanna. Hálfringluð af of mörgum möguleikum dró ég út nokkuð sem ég bjóst ekki við að mig langaði í, og bjó mér til ristað brauð með osti. Eftir þessa ágætis upphitun skellti ég mér svo í rjómapastað sem systir mín hafði gefist upp á stuttu áður. Ég lét þetta gott heita í bili, maginn orðinn frekar stirður eftir nýliðnar hátíðir og ég vildi ekki ganga of nærri honum og hætta á að togna. Upphitun er lykilatriði. Södd hélt ég af stað í vinnuna og fjórum tímum síðar var ég komin heim, tilbúin í næstu lotu. Síðan þá er ég búin að borða brauðsneiðar með banana, grillaða ostasamloku, stóran hamborgara með eggi og öllu og næstum allar franskarnar sem voru bornar á borð fyrir fjögurra manna fjölskylduna. Hálft oststykki rann mjúklega ofan í mig yfir sjónvarpinu. Oststykki!! Öllu þessu skolaði ég niður með kóki, sprite og nokkrum kókómjólkurfernum, ég má ekki heldur gleyma Brazza-fernunni sem hýsir núna blöðruna góðu. Eftir daginn er ég uppgefin. Átið hljómar kannski ekki mikið, fer líklega eftir því hver les, en þetta var helvíti mikið fyrir manneskju sem hefur ekkert innbyrt nema fáein söltuð prótín síðustu vikur og er ekki í æfingunni til að taka sér hlunkadag í svona fáum skrefum. Troðfullur magi hindraði mig samt ekki í að fá mér nætursnarl rétt fyrir þrjú að morgni, ég sit hér með klístraða tölvuna í fanginu og gjóa augunum að tveimur hangikjötssamlokum sem verða étnar upp til agna innan skamms.

Carrie Bradshaw, besta vinkona mín, talaði einhvern tíma um svokallað SSB, Secret Single Behavior. Með því átti hún við það hegðunarmynstur sem við öll eigum okkur og dettum í þegar enginn sér til. Charlotte skoðar til að mynda á sér svitaholurnar í klukkutíma með stækkunarspegli fyrir svefninn og hinar man ég ekki hvað gera. Ég á oft erfitt með að skilja sjónvarpslífið frá raunveruleikanum og velti lengi fyrir mér hvað væri mitt SSB. Eftir langa umhugsun var ég komin með stuttan lista af atriðum. Ég elska að stilla á þægilega tónlist og liggja eins og klessa á gólfinu. Í góðu skapi set ég eldgamla gelgjugeisladiska á fóninn, hækka í botn og syng með yfir tölvunni eða glanstímariti. Það er líka ósjaldan sem ég tek mig til og eyði mörgum klukkutímum í að dröslast í skápnum mínum, máta föt fram og aftur og spegla mig í skóm sem eru of fallegir til að fara í út úr húsi. Að lokum finnst mér fátt betra en að vera alein heima á föstudagskvöldi, safna saman uppáhaldsbíómyndunum mínum, kaupa allt allt of mikinn mat af hinu og þessu tagi og lifa sem sófadýr fram undir morgun. Þetta er kannski ógurlega saklaust og jafnvel venjulegt en ég veit ekki hvar ég væri án þess að fá útrás í þessu formi af og til. Ég á fleiri svona dillur en gef þær ekki upp í bili, þetta heitir ekki Secret single behavior fyrir ekki neitt.

Laugardagar eiga alltaf að vera langskemmtilegastir hef ég heyrt. Þetta leit svosem ágætlega út í dag þegar ég vaknaði. Ég fékk mér morgunmat, faldi allt óæskilegt í andlitinu á mér, skellti mér á hæla og skottaðist um holt og hæðir til að geta drukkið unaðsdrykkinn minn í kvöld. Ikea-ferðin gekk hratt og snuðrulaust fyrir sig, það var algjört möst að fara þangað þar sem ég er orðin mjög short á Martini-glösum. Ríkið var næst og þaðan gekk ég út með bros á vör og gin í töskunni. Nú var bara að fara heim og stinga gininu í frystinn og glasinu í kælinn. Létt á fæti tiplaði ég inn hérna heima, vaskaði eitt stykki glas vandlega upp og hélt svo hress inn í bílskúr að frystinum. Það var þá sem laugardagurinn varð versti dagur vikunnar. Fyrir framan mig lá vermútflaskan mín, innsigluð og allt, í tætlum. Frostið hafði náð inn að miðju og vínið ónýtt, svo ég tali nú ekki um flöskuna sem var í trilljón molum. Ég er nú svolítil dramadrottning svo ég leyfði mér að fá kökk í hálsinn og bilast innra með mér. Það er samt ekki svo lengi sem ég get haldið niðri reiðikasti svo það liðu ekki meira en 20 sekúndur þar til ég var orðin öskrandi vitlaus og allt hverfið fékk sko að vita af því að skapstóra gelgjan á sautján væri eitthvað ósátt með lífið. Nú sit ég hérna með tölvuna mína, aðeins rólegri en alveg jafn pirruð, og ét snúð því mér er alveg sama þó ég verði feit og ljót og bólugrafin, helvítis vermútið mitt er ónýtt !!

Af og til kemur yfir mig yfirþyrmandi stelputilfinning. Dagurinn í dag hefur einkennst af slíkum kenndum. Eftir vinnu kom ég heim og dældi í mig SATC skammti dagsins um leið og ég gaspraði frá mér allt vit á msn, allt gert auðvitað á pæjulega makkann minn. Eftir fjóra eða fimm þætti af blaðri um g-bletti og hælaskó skvettist ég í sturtu, rakaði vandlega á mér leggina, skellti á mig öllum leyndarmálum Victoriu sem til voru og djúpnærði á mér hárið. Nú er klukkan svo orðin 8:25 og sitjandi með bleikasta og mjúkasta handklæði heimilisins utan um mig læt ég Mandy Moore og Spice Girls gutla um eyrun á mér. Núna þrái ég ekkert frekar en hælaskó við stuttan kjól og vel hristan Martini í kældu glasi. Það er samt svo týpó að einmitt þegar ég dett í svona stemningu er ekkert um að vera í allri borginni.

Eftir nákvæmlega tvær vikur verð ég að tipsa bellhopperinn minn fyrir að halda á öllum þessum pokum fyrir mig upp á herbergi. Glasgow bíður eftir mér í þessum töluðu orðum og eftir að hafa eytt hálfu kvöldinu í að skoða vöruúrvalið í hinum og þessum búðum get ég ekki beðið eftir fundum okkar. Með tóma ferðatösku og eina til skottast ég yfir sjóinn, vonandi heilu og höldnu 7 9 13, og kem aftur loaded af glænýjum spjörum. Planið er að vera mjög gagnrýnin á það sem ég kaupi, ég neita að koma heim í enn eitt skiptið með föt sem fitta ekki Íslandi eða eru svo boring að ég sjálf fái ógeð eftir fyrstu mátun. Ég ætla samt síður en svo að halda aftur af mér, god nei, ég kem heim með haug af nýjum nærfötum, sundfötum, skóm, kjólum, glingri og fögrum djammfatnaði. Eftir langa daga á búðarröltinu fer ég í nudd fyrir kvöldmat og eftir hann rölti ég um bæinn í spánnýjum flíkum og drekk í mig borgarstemninguna áður en ég lýk deginum með martini á hótelbarnum með barþjóninum og vini mínum Connor.

Sólarhringurinn er núna endanlega farinn til fjandans. Ég sofnaði síðast þegar systir mín skottaðist í vinnuna í morgun og vaknaði svo klukkan þrjú síðdegis. Þetta var sannarlega góður letidagur, Sex & the City átti hug minn allan og ekkert vesen. Þangað til ég áttaði mig á því að á morgun er fyrsti dagurinn minn í nýju vinnunni. Á morgun. Ég er nú ekki fræg fyrir að vera slæmur starfsmaður í barnastarfi og fram að þessu hefur það verið minn uppáhalds starfsvettvangur en það er eitthvað við fyrsta daginn í nýju starfi sem lætur hárin á mér rísa. Stressboltahugsanir eins og ,,hvað ef öllum finnst ég leiðinleg" eða ,,sjitt ef ég geri nú eitthvað vitlaust" viðhalda hrollinum í mér og eins og það væri ekki nóg þarf ég að vakna klukkan átta um morguninn... Þetta verður eitthvað erfitt. Guði sé lof að ég er ekki svona stressuð yfir skólanum sem byrjar í næstu viku ef ég man rétt. Ætli ég þurfi ekki að eyða öllum mínum Glasgow-tíma í spa eftir svakalegu tvær vikurnar mínar í nýju og gjörbreyttu lífi. Það er kannski of mikið að hætta letilífinu svona cold-turkey.

Gleðilegt ár elskurnar. Áramótapanikkið mitt sem ég skrifaði um síðast fór ekki svo illa eftir allt, með glimmersprengju í andlitinu klædd uppáhaldskjólnum mínum skemmti ég mér súper þessi áramót. Á allra síðasta snúning mætti ég í eigið matarboð hálftíma of seint og eyddi næsta klukkutímanum í að troðfylla mig af aspassúpu, fylltum kalkún og öllu tilheyrandi. Eftir að vera djúpt særð af minni eigin ömmu þegar hún líkti mér við fröken Haukdal saug ég upp í nefið og tók smá make-up session fyrir mína ástkæru Guðrúnu sem þykist hafa tvær vinstri þegar kemur að förðunarmálum, sjálf held ég að hún sé bara löt. Kvöldið leið mjög hratt upp frá þessu. Sjónvarpsannálarnir virtust fljúga framhjá og skyndilega var skaupið búið. Eftir hálft Trivial, sem ég og mitt lið skíttöpuðum, kom svo miðnætti og næsta hálftíma var eytt við stofugluggann, enda búum við svo vel að sjá yfir meirihluta höfuðborgarsvæðisins og sprengjumanía borgarbúa svo svakaleg á hverju ári að við erum sjálf hætt að skjóta nokkru upp. Með tappadansinn góða á RÚV og freyðivín í hönd beið ég svo eftir að byrja djammið. Það var um tvöleytið sem ég renndi í hlað hjá Mörtu og tók mér almennilegt glas í hönd. Tveimur tímum seinna, eftir velheppnað partý, töltum við öll í bæinn og fyrr en varði var ég komin á elsku Kofann í faðm Tómasar. Til að gera nú þegar of langa sögu stutta flakkaði ég svolítið um bæinn, fékk tungu-demo frá negra-creepinu, skemmti mér rosa vel á Rex (deildi fermetra með Eli Roth og læti) og sofnaði um hálftíu. Ágætis breyting frá því sem var í fyrra þegar ég eyddi áramótunum heima í rúmi með lungnabólgu og sofnaði hálftvö. Eins og nýársdjammið er greinilega skemmtilegt eru vankantar á þessum tímum. Allt lokað í dag og vörutalningar á morgun. Greinilega ekki allt svo með öllu gott að ekki boði illt.