Sú lífsspeki að horfa alltaf á björtu hliðarnar, smæla framan í heiminn og allt það fékk á sig vænt högg í nótt og dag. Í þessum rituðu orðum ligg ég nefnilega heima á hitapoka, óglatt eftir allt vonda hunangsteið sem ég sturtaði í mig í morgunsárið út af svakalegu hálsbólgunni minni og síðast en ekki síst er ég með einhverja bölvaða kviðverki sem gera það að verkum að ég geng um í 90°horni. Eins og þetta sé ekki nógu ömó þá byrjaði þetta allt á aðfaranótt föstudags og blómstrar pottþétt um helgina. Allt gerðist þetta þó ég hafi verið jákvæðnimeistari síðustu daga og smælað tryllt framan í heiminn upp á síðkastið. Gö-latað.