Jæja. Það var og. Friðurinn var aðeins of lengi í paradís.

Við systurnar höfum verið furðugóðar vinkonur síðustu daga og búist var við stórstormi á hverri stundu. Þetta var einfaldlega of gott til að endast sögðu foreldrar okkar.

Rétt í þessu gekk ég út úr herbergi Gústu litlu og skellti á eftir mér. Jebbs. Friðurinn úti. Mér fannst nefnilega hrikalega skemmtilegt að snúa hana niður og rúlla henni fram úr rúminu sínu, með hausinn á undan, en þá fór hún að væla af því hún var víst með hálsríg og lenti á hausnum. Nú er hún að klaga í vinkonu sína.

Þetta var nú samt ekki svo mikið fall. Að vísu lenti hún hálf á bókahillunni og sópaði hana klín að miklu leyti. En kommon. Óþarfi að kalla mig fávita fyrir svona smámuni.

Nei...ég er ekki besta systir í heimi.

Nú segist hún vera skemmd á líkama og sál og skrifar pottó um þetta í lillabláu dagbókina sína. Fellir svo eitt tár á síðuna til að leggja áherslu á þennan gríðarlega sársauka. Má ég gubba?

Algjört mörder hvað sumir eru viðkvæmir.